EY VAH



Þu saðýr yeryüzü iþitmez beni,
Feryadýmý dokuz göðe söylerim.

A.Yaðmur TUNALI

---

(c)Bu þiirin her türlü telif hakký þairin kendisine ve - veya temsilcilerine aittir!

ÞÝMDÝ BÝR NEY ÂHENGÝ

- Neyzen M. Ekrem Vural’ýn Þevk-efzâ
taksîminden ilhamla-

Þu yemyeþil vâdi þeceresinde aðlar
Nasýl bir hasretle her kerresindeaðlar

Aðlamak düþer mi biz var iken vâdîye
Ki bizim bahtýmýz gör neresinde aðlar

Ýdrâki dirilten bir yüce sesten uzak
Rûhumuz “üç gün”ün cenderesinde aðlar

Güllerin mevsimi kararmýþ ufka esir
Yâr böyle periþan penceresinde aðlar

Þimdi feryâdýmýz arþý geçmiþ bilen kim
Dil vermez gönlümüz hançeresinde aðlar

Sevgili canlarýn yüreði kan sýzdýrýr
Ancak seven bilir “dil yâresi”nde aðlar

Bir Neyzen inceden hatýrlatýr gerçeði
Yanmýþ nefesimiz baþpâresinde aðlar

Ve öper topraðý her damlasý Yaðmur’un
Hem sevdâ derdinde hem çâresinde aðlar

A. YAÐMUR TUNALI

SES ve KOÞU

Üzengisiz at koþturur zirvede bir ses;
Yayar güzelliði nefes nefes engine...
Dalgalar raksýnda döner durur okyanus,
Taþýr sonsuzluðu bir gül mûsýkîsine.

Müjdeler nakýþ nakýþ yüreklerde dillenir,
Bir muhteþem zamandýr kývrýlan vâdîlerde;
Özleyiþ ve tahammül sarmaþ-dolaþ bu yerde:
Söyler gürül gürül bir ince hayâli nehir.

Eritir boþluðu bir çift göz aðýr aðýr,
Ve bir ses yükselir ötelerde dipdiri;
Her sabah yeniden daha gür tekrarlanýr,
Beni benden alýr sese götürür biri.

A. Yaðmur TUNALI

AÐIT

Bir akþamdý: Sýrma saçlý ufuklar
Yandý bir haberle kýyâmet gibi.
Küçücük ellerin bir dâvet gibi,
Son defa görüldü azgýn sularda
Ve ardýna düþtü saf oyuncaklar.

...Hem yetim, hem öksüz açýlmýþ adýn:
On sene kucaklar üþütmüþ seni.
Zaman zaman hatýrlayýp anneni,
Özleyerek -bâzen- zor duygularda,
Kýrýlmýþ, küçücük kolun-kanadýn.

Bir gece yarýsý, duydum, küçük kýz,
Yataklar almamýþ seni bir türlü,
Yüzünde açmayan tomurcuk gülü
Hýçkýrýk sulamýþ.. ve kuyularda
Ýri dev gözleri belirmiþyalnýz.

O günün ertesi seni görenler
Göðsünde saklamýþ hýçkýrýðýný,
“Zavallý” demiþler “yalnýzlýðýný”
“Bulacak bin beter bu korkularda.”
Sana aðlamýþlar belki bin sefer.

Görmeden iki yýl geçmiþ aradan,
Ve kaderin oku yaydan fýrlamýþ,
Çözmüþ bu dünyadan baðýný bir kýþ,
Keskin bir býçakla son uykularda.
Rüyasýný görmüþ herkes sýradan:

O günün sabahý gelmiþtim köye,
Ýri yaþlarla söylendi bu rü’yâ,
Rüyalarýn tersi çýkarmýþ güyâ,
Bir teselli gibi, bu komþularda
Yayýldý hayýrlar getirir diye.
Ne çâre, evlerde ölüm kokusu,
Ýsli kazanlara sinmiþti, duydum.
Düþtü ayranýma rikkatli bir kum,
Vâdiye ad veren “çift kumrular” da,
Dinledik derinden aðlayan sesi.

Gün o günmüþ meðer, küçük kýz, gölgen
Irmak kenarýnda süzüldü, bir ân;
Sonunu sezmiþti zâhir, arkandan,
Zehrâ’nýn çýðlýðý, ah, kuytularda,
Azrâil’i görmüþ gibiydi birden!

Köy delirdi birden, sulara doldu,
Gördü bir ihtiyâr, toplu bir çalý:
Saçlarýnda bulmuþ öksüz masalý.
- Ki saçlarýn hâlâ o büyülerde
Son sýcaklýðýyla dallarda kaldý.-

Buldular en sonu, kucakladýlar,
Öpüp kokladýlar bütün bir gece..
Sarýldý tâbûtun kuþlar gelince,
Kapandý kapýlar.. ve sürgülerde,
Hayâta çekildi sanki bir duvar.

Vicdanlar eridi, canlar çekildi
Çamlarda delice dövündü rüzgâr,
O ân hazýrlandý belki bin mezar,
Bin gönül yýkýldý bu korularda;
Akþamla çiçekler cenâze kýldý.

..Bir akþamdý: Sýrma saçlý ufuklar,
Yandý bir haberle kýyâmet gibi.
Küçücük ellerin bir dâvet gibi
Son defa göründü azgýn sularda
Ve ardýna düþtü saf oyuncaklar.

A.Y aðmur TUNALI

(30 Kasým 1985)

KIRK YIL

Halil Aga’ya

Rü’ylarýn sonu bir hazin çýðlýk..
Döküldü yapraðý aðaçlarýmýn.
Yetmedi kendime verdiðim salýk,
Ömürler alacak iki yarýmýn
Birliði yetmesi gibi bir hayal.

Rüzgârlar soðuktu.. en çoðu ýlýk,
Penbeye düþmedi rengi sarýmýn
Ettiðim tebessüm aðada açýk,
Balýný tatmadým arýlarýmýn,
Menzile yetmedi, bindiðin sandal.

Hudutsuz yollarda yoruldum artýk,
Düþtüm eteðine bin bir yorumun.
Þarkým þâheserdi ve sesim kýsýk,
Döküldüm önünde intizarýmýn:
Gerçeðe direndi bende bir masal.

A.Yaðmur TUNALI

Zoraki Ihtilal!


emir mi verdin be güzelim?
oniki eylül gibi bir ihtilal yapti askin gönlümde!
sardin sarmaladin hayatimi en ince kilcaldamarlarimdan
tuttun bedenimin her zerresini köse bucak
asksiz özgürlügümü elimden alip,
tutsak ettin beni kendine köle yapip.

sokaga cikma yasagi gibi yasak koydun bakislarima
senden baska bir güzeli de göremiyorum!
senden de asla vazgecemiyorum
simdi pompaliyorsun soluksuz bir heyecan
varligini her an yanimda hissettirip.

dayanir mi demiyorsun kalbime
zalimce bagliyorsun kendine iliklerimden
farkinda misin koca bir haksizlik ettiginin?
özgürlük haklarimi elimden aldin sen
fasist askinla
biliyormusun darbeci güzelim...

www.schair.de.tl

Yakup Icik

'Dünya,ya geldiginiz gün bir yandan yasamaya bir yandan,da ölmeye baslarsiniz'...(MONTAIGNE)

Ansizin bir sey oldu bana
issiz bir sessizlik oldu
gözlerim kapali sanki
hareket etmiyorum
konusmuyorum
suskunum
zifiri bir karanlik alabildigine
zindan karasindan daha kara
katran rengi mi desem
tarifsiz bir karanlik...

Nasilda hemen duyuldu?...(!)
örtülmüs üstüme beyaz bir kefen
mor güllerin o tatli rengini almis dudaklarim, suskun
tenim sanki gecelerdeki ay gibi!
Akisleniyor evrenin sevgilisi cobanyildizi,nin muhtesem rengi her yerimde
ve herkes agliyor bana, basimda
öyle an ki o an..
sanki figanlar her makamda besteleniyor
deste deste hüzün kederli yüzlerde
kötülüklerim unutulmus o an
herkes iyiliklerimden bahsediyor
bütün gözler oluk oluk akiyor
'oysa ben aglamaya utanirdim! '
simdi bana agliyor bu millet
aglama demek istiyorum, diyemiyorum
...yikaniyorum
...el üstündeyim
yaratildigim mis gibi topragin icindeyim
üstümde cayir, cimen ve otlar
gelecek icin gidenlerdenim simdi!..

(09.07.1999) (24.03.2006)
melle-almanya
 
Yakup Icik

...Kisa Bilgi!

Çoðumuz acýdan ve yaþamýn gerçeklerinden kaçýþ yolu olarak þu veya bu zaman ölümü düþünmüþüzdür. Kontrolü kaybettiðimizi veya kontrolden vazgeçtiðimizi hissettiðimiz (depresyon) zaman ölmek isteriz.

Bazen kýzdýðýmýz insanlarý cezalandýrmak veya baþkalarýna acý vermek (intikam) için ölmek isteriz. Bazen olumsuz duygularýn altýnda ezilir, ümidimizi kaybederiz. Bu olumsuzluklardan kurtulmanýn yolunu bulamaz, tek kurtuluþun ölüm olduðunu düþünürüz. Ölümü istemek cesaretsizliðin son aþamasýdýr. Kendini sevmenin tam tersidir.

Bazen ölüm en kolay çözüm olarak görünür. Eðer böyle hissediyorsanýz, büyük olasýlýkla en kolay çözümdür. En kolay yolu seçmek cesaret gerektirmez. Cesaret, nedenini anlamasanýz da, istemeseniz de en zor yolu seçip, takip etmektir. Kahramanýn görevi ýstýrabý, acýyý deðiþtiremeyeceðini kabul edip, yapabileceðinin en iyisini yapmaktýr.

Ölmek istemek genellikle denetimimizde olmayan bir þeyi kontrol etmek istemekten kaynaklanýr. Yaþamýmýzýn amacýný ve niçin burada olduðumuzu bilmiyoruz. Hayatýmýzýn diðer insanlara etkisini, diðerleriyle etkileþimini ve tablonun bütününü algýlayamýyoruz. Zamanýndan önce ölmek kestirmeden gitmektir ve kestirmeden gitmeye kalkýnca genellikle yolumuzu kaybeder, gideceðimiz yere daha uzun sürede varýrýz. Ýntihar en tehlikeli kumar olabilir çünkü bir sonraki adýmýn ne olduðunu bilmiyoruz.

Ölüm bir son, ama acaba acýnýn sonu mu? Gittiðimiz yere giderken çözümlenmemiþ sorunlarýmýzý da kendimizle birlikte götürürüz. Benzer þekilde kendi ölümümüze karar verince de olumsuzluðu ve acýyý beraberimizde götürüyor olabiliriz.

Ölmek istemek ve yaþamýn enerjisini ölüme odaklamak gücümüz ve kontrolümüz dýþýndaki þeylere hükmetme yanýlgýsýný üretir. Hayallerin bizi yaþamdan uzaklaþtýrdýðýný biliyoruz. Yaþamdan kaçýþ olarak ölümü istemek, dýþsal þeylere odaklanmasýnýn bir baþka yoludur.

Ölüm yaþamýn doðal sürecinin bir parçasýdýr ve bu anlamda ölüme hazýrlanmak yaþamý bugün sonuna kadar deðerlendirmek anlamýna gelir. Bazý açýlardan yaþamýn tümü ölümün provasý olarak düþünülebilir. Sevgi, cesaret ve geliþim dolu iyi bir yaþamýmýz olursa, ölüm gelince kabullenmek hiç de zor bir karar olmaz. Gerçekte bu karar hiçbir þekilde bizim kararýmýz deðildir.

Paradoks þudur ki hayatý ne kadar dolu dolu yaþarsak, ne kadar kahraman olmaya çabalarsak, ölümden o kadar az korkarýz. Yaþarken güçlü ve cesur olan, ölürkende güçlü ve cesur olur. Þimdi yaþamýmýzdaki acýlarý kabul edersek, gelecekte olacaklarý da kabule hazýrlanmýþ oluruz. Hayattaki amacýmýzý bilemeyeceðimize göre, neden tüm olasýlýklara hazýrlýklý olmayalým?

Tüm cesaretinizi kaybettiyseniz ve en kolay yolu seçmeyi düþünüyorsanýz, sizi yüreklendirecek þeyler bulmaya çalýþýn. Cesaret oralarda bir yerde ve siz, sizin için en iyi noktada ölmeyi hak ediyorsunuz. Bunu ançak kontrol hayalini býrakýrsanýz yapabilirsiniz.

Gerçek cesaret emin olmadan, korkarak ve bütünü kavrayamadan, yapmak, yaþamak, herþeyi denemektir. Kahramanlara özgü bir görevle-yaþamýnýzla-karþý karþýyasýnýz ve yaþamýnýz süresince size eþlik edecek tek kiþi için, kendiniz için bir kahraman olabilirsiniz.

...öyle yada böyle sükut icinde bekleyecegim seni ölüm!

Gökten Düsen Bir DOLU Tanesinden Türeme!

Bu önemli ALTAY efsanesi söyle anlatilir:

Cok eski caglarda büyük bir savas olmus ve bu savas sonunda , bir kavim malub olarak,etrafa dagilmis.
 
Kacanlarin icinde, bir kiz, da canini kurtarmak icin bir yere siginmis.
Düsman gidipte, ortalik durulunca ortaya cikmis. Cikmaya cikmis ama, etrafta ne ailesini ne de bir yakinini bulabilmis.
Yalniz basina düsmüs yollara.
Basibos dolasirken, yolu bir yurda düsmüs.
Bu yurt,ta kalabalik ve büyük bir yurtmus.
Yurdun icinden birisi cikmis ve bu kizla evlenmis.
Kizi almis götürmüs kendi evine.
Kiz erinin evine gidince, gebe oldugu anlasilmis.
 
Herkeste bir telastir baslamis.
Kiza kiminle evli oldugunu ve kimden gebe kaldigini sormuslar.
Kiz,da simdiye kadar evlenmedigini ve hic bir erkek yüzü görmedigini israrla söylemis.
Sonra,da basindan gecen su olayi anlatmis!

''' (Savastan sonra, Annem ve Babamdan ayri düsmüs ve bozkirlarda yürümeye baslamistim.
Her tarafi dolasip, yiyecek bir seyler ariyordum.
Iste tam bu sirada gökten büyük bir yagmur bosandi ve her taraf su icinde kaldi.
Bunu görünce bende kendimi korumak icin hemen bir yere saklandim.
Az sonra yagmur durmustu.
Tam bu sirada yerde bir BUZ parcasi gördüm.
Bu Buz,da yagmur ile beraber yere düsmüstü.
Buz yuvarlanip,ta yanima gelince, Buzu aldim ve elimle kirdim.
Baktim ki icinde iki (2) tane BUGDAY tanesi var.
Karnim,da zaten iyice acikmisti.
Bu Bugday tanelerini agzima attim.
Taneleri agzima atinca, karnimda birden tuaf birseyler hissettim.
Sanki karnimda iki COCUK var gibiydi.) '''

Kanak Not: Türk Mitolojisi; 1.cild.Prof.dr.Bahaddin Ögel.
(Atatürk Kültür Dil ve Tarih Yüksek Kurumu) sa.55-56 (yil 1989)

Arastirma ve Kayit: Yakup icik

Mesela...
( Beklentilerde Cogalmak! )

Takinti(2)

Parcalanmaz tek maddenin atom oldugu kanisi tasiyanlarin lime lime savlari. Evrenin efendileri, akil almaz arastirmalarinin isiginda hala ruhlarin karanliklar icinde kalmasi klise fikirlerin ironik kalintilarinin hükmüdür oysa.
Cözüp asamadigimiz kimi gelismelerin, beynimizde gösterdigi reankarnasyon dogru bildigimiz yanlislari, gercek gibi vurgulayip, kendimize bilmeyerek hayaller yaratarak, bir cok gercek disi kavramlarin ortasina mihlanip, cözümsüzlüge davet cikartmaktayiz.



Eger mantiki acidan kavrayabilirsek, yokluklarin varliginda yapilan spekülasyonlar icine asla düsmeyecegimiz aglarin yapimi oldugunu zaman gecmeden analayabiliriz..
Global dünyanin madde yüklü ruhunda, hayallerle tasvir edebiyaecegimiz cezblerin renklerinde, bireysel olarak ruhumuzu teslim etmemek elde degil.
Koordine edilmis hayatlarin bagimliliginin yapaysal karekterleriyle, varliga hükmetmeleri, maddenin gücünden kaynaklandigi asina artik günümüz felsefesinde.
Ölümün dört bir yanimizi sardiginin farkindaliginda olmamak gibi lüks düsünceler hayattaki yasanacak güzelliklerin kaybina neden. Icinde bulundugumuz yüzyil icinde bütün canlilarin ölecegini hesap edememek cehaletin esiri olan maddeci taseronlara has bir duygu ve düsünce.
Günümüz teknoloji caginda, iletisimde bilgisayarin mucize oldugunu hayretle ifade etmek bilgi yoksunu kisilere ait bir olgu.



Osya tek mucizenin kücük bir " tohum " un iceriginden haberi olsa sasar kalirdi, ya da bitki poelnlerinin mucizevi nakliyatlari ve birbirlerini asilamalari bu muhtesem dizaynin simdiki teknolojilerin bile kavrayamayacagi sey olurdu sanirim.




" Hayat, hayret edipte sasip kalmayacagimiz muhtesem güzelliklerle doludur; hatta, imkansizliklari cürütecek derecede..."

Yakup ICIK (Almanya)

(*) cöpe atilmis duygu ve düsünceler(serisinden)

Batiyi Taniyabilmek(veya)Batili Olabilmek

Bati kafasinin icinde manevi duygu yoktur. Her batili dogarken maddelesmis bir beyinle dogar. Su an ki bati da dinin önemi de yoktur. Süslü demokrasileri namina dinlerini formalite icabi dis dünyaya süsleyerek pazarlamaktan geri kalmazlar. Demokrasi adina yaptiklari her seyin arkasinda mutlak bir karisiklik vardir.
Gelismekte olan ya da gelismemis ülkelerdeki izdirapli calkantilarin temelinde mutlak bati parmagi vardir.
Bir amerikada insanlari idam edebilirsiniz. Bir cok eyaletlerde bu katliam " igneli, elektirikli, gazli " ölümlerdir. Insan haklari toplulugu ne hikmetse kendi bati toplumlarindaki bu assagilik kanunlara karsi seslerini asla yükseltmemislerdir. Oysa; Türkiye gibi ya da batili olmayan bir ülkede buna benzer yürürlükte olan legal kanunlari ilegal bir baski ile kaldirmayi becermislerdir.
Cok zaman insan haklarindan dem vurarak basini avuclarina alarak toplumun duygularini rencide ederek bu isi pervarsizca yapmislardir ve hala da bir cok ülkelerde yapmaktalar.
Bazen o ülkenin etiketli insanlarini kullanarak, bazen de toplumu ilgilendiren hassas gündemleri kullanarak gerek politik gerekse siyasi anjumanlar kullanarak cesitli dayatmalarla kendi cikarlari dogrultusunda bir sekilde islerini yoluna koymasini bilmislerdir.
Dünya da terörün önüne gecilememesinin tek sebebi, süregelen(hacli zihniyeti)batililarin kendilerinden olmayan milletlerin gururlarini rencide etmesinden ileri gelmektedir.
Bati, batili olmayan ülkelerle öyle bir yasam tarzi yaratti ki, hemen hemen " bati hayrani " olmayan ülke kalmadi gibi. Demokratik gecinen bati da Demokrasinin adi yoktur.
Demokrasi, süslenmis ve en güzel anlamlar verilerek batili olmayan toplumlara sunulmustur. Batili olmayan ülkelerde bile cogu yöneticiler Demokrasi adina kendi milletlerini sömürmekten geri kalmamislardir.
Bir coklari egitimlerini bati ülkelerinde tamamlamislar ve kendi ülkelerinde ipleri ellerine almasini ögrenmislerdir.
Ülkemizde batinin ve süslü demokrasinin borazanligini yapanlar beyni bos ruhu madde ile dolu yobazlardir.
Gerektiginde demokrasi adina laikligi gerektiginde dini, örf ve adetlerimizi, anli-sanli tarihimizi kullanarak kendilerini batinin onurlu etiketiyle payelendirmislerdir...

Yakup ICIK

( DEKLARASYON )

VICDANIMIN AYNASI(gazze)PARAMPARCA

(ENDISE)

Kalbi olanlarin cok az oldugu bir alemde hüzünle yasiyor olmanin izdirabiyla gecerken günlerim, katletmeye gemlenmis duygularin varliginda, masum insanlarin ölmesine hic bir sey yapamamanin derin üzüntüsüyle kahroluyorum... 

SAVASLARIN önemsiz oldugu, TICARETIN cok önemli oldugu kansini güdenlerin yönetimleri altinda, onlara 'bilerek hizmet ediyor ' olmanin ezikliginde ' insan olabilme erdemi ' nin duygularini hissedememekle gecen degersiz varligimin yok olmasini dilerken Yaradan,dan korkuyorum günahlarimdan, UTANIYORUM kendimden! 

Hic bir seysiz yasayabilecegimiz ASKIN varligindan habersiz ruhlarin (kalplerin) insanliga (birbirlerine) MADDESEL hislerle bagli kalmalarina isyanlardayim... 

ACLIKTAN insanlarin öldügü dünyada, sükürlerimi Yaradan,a sunarken yiyecegim üc lokmanin ikisini cöpe atiyor olmanin sucluluguyla VICDANIMA bu tradejiyi anlatamamanin sikintisiylayim... 

CEZBEDEN dünyanin süslü renkleri RUHLARA yansidikca en ince kilcal damarlarimizdan, MADDENIN esiri olmaktan büyük utanc duyuyorum... 

Bugün üzülüp yarin hic bir sey olmamis gibi, insan olmamis insanlarin varligindan haberdar olup aralarinda yasiyor olmak zor geliyor... 

HOSGÖRÜ yollarinda ERDEMLERE giderken ÖNYARGILI magandalarin cenneti cehenneme cevirebildiklerine dayanmak güc... 

EVRENSEL ' insan haklari ' bildirgesini DEMOKRASININ süslü kilici altinda mehdiyelerle yazip masum milletlere ' insanca yasamayi 'vaadeden sahsiyetsiz, ruhsuz insanlarin beni yönetiyor olmasini hazmedemiyorum... 

Masum insanlar ölürken VICDANIMA hesap verememenin günahlariyla kalbim izdirap cenderesi icinde cehennemi yasiyor ve anlamsizlasiyorum icim yanan bir volkan bu volkan icinde ben hergün eriyorum, eridikce bitiyorum, bittikce yok oluyorum...

ALLAH,im sen bana yardim et, varligim yok olsada, varligini icimde daim et...

Yazan: Yakup ICIK 

Cöpe Atilmis Duygu ve Düsünceler!

Madde ile süslü bir alemin cezbeden renkleri ruha yansidikca bir baska alemin varligi bir kova dolusu kül gibi!
Duvarda asili aynadan akislenen hisler, duygu ve düsünceler ' zaman cenderesi icinde preslenmis insanin varligi, yoklugu icinde git gide cogalmasidir. '
Dogmak,
Büyümek,
Yaslanmak kavramlari anlam itibariyla kalpte ve beyinde cözülmüs gibi gözüksede hosgörü yollarinda erdemlere gidebilmenin sirri ' Vicdan ' icinde gizli!
Kimi zaman bir cok duygular yerini manevi icsellige biraksada, var olup yasamamin meskatli güzelligi her insanin gözlerinden yansir!
Bir güzellik düsünün, bu güzellik; ' nefes alip verme 'güzelligi.Hangi bir güzellik böyle bir güzelligin üstünde taht kurabilir ki bu alemde?
Yaradan bu güzelligi insana, bütün canlilara altindan tepsi icinde gümüsten tasla sundu!
Varlik ve Yoklugu bir tek mevsimler anlatiyor (gösteriyor) nakarak halleriyle!

Hosgörü yollarinda erdemlere gidebilmenin tek yolu Önyargisiz olmaktan gecer...

Yazan: Yakup ICIK

www.makaleci.com

Herkes Þair Olmuþ Parmakla Gösterilmeyi Bekliyor!

Steve vai’yi cok müziksever tanir, konserine gelen her dört erkekten üc’ünün gitar caldigini söylemesi ile anlatmak istegi durumdur.
steve vai’nin iki tele vuran adamin gitar caliyorum demesine ayar vermesi gibi, iki kafiyeli cümle bulanin kendine sair demesine ayar vermek isteyen yazarin saptamasidir…

her türk insani hayatinin her evresinde asik olur, karsi taraf bilmedigi sürece kendi kendini yer, sonra acilir karsilik bulamazsa küser icine döner, karsilik bulabilirse ne mutlu, ama bu da uzun sürmez kavgalar baslar, beni benim seni sevdigim kadar sevmiyosun laflari baslar, didismeler baslar bitmez, arada sakin bi dönem gecer bunun akibeti feci bir ayrilik olacaktir, ayrilik sonrasý elin telefona gitmesi vardir evin icinde sacma sapan dolanip bes saniyede bir koltuk degistirmek vardir, bir zaman sonra hafifler aci, yolda yürürken yeni sevgilisiyle görürsün eski aski yine depresir tüm duygularinda, gönül baskasina kaymistir bile…

iste bu her evrelerin (illaki unuttugun haller vardir) her birinde siir yazmaya meyillidir türk insani

bir de bu evreleri kendi yasadigi yetmezmis gibi cevresindekilere de yasatir…

sairlere inanmiyorum ama bir sekilde matematik sorunu var!

özeleþtiriden yoksunluðumuzun kanýtýdýr.

Bilgi ve Sevgiye Ulaþamayan Herkes Engellidir.

Þiir insaný deðiþtirir. O deðiþime hazýr deðilsek, çarpar, uçuruma yuvarlar. O deðiþime hazýrsak, þiir gelir bulur bizi.

Þiiri, tam anlamýyla algýlayabilmiþ ya da algýlayamamýþ olsun, her insanýn içinde bir þairlik yatar. Ama herkes þair olamaz. Þiir hevesiyle þiirin kuram ve kurallarýný yakaladým sanarak yazanlarýn çoðu þair deðildir. Çünkü þiir salt kuram ve kural deðildir. Hatta kuram ve kural, þiire öksedir, çoðu zaman. Þairliðin kumaþý ayrýdýr: Onu dokuyacak duyuþ, özümseyiþ ipliðiniz olacak, dil kirkitiniz, düþünüþ tezgâhýnýz olacak.

Size, hep tatlý gülücükler sunan, hep ön uzaðýnýzda, eteðinin altýndan, budunu, kösnülce göstere göstere sektiren, imkânsýz sevgilidir þiir: Ömür boyu, saniyelik aksatma yapmadan ardýnda olacaksýnýz. Yakalanmazlýðýný bile bile, onun zor ve çileli yolculuðundan yýlmayacaksýnýz. Þiir kiþiliðini kuþanmak, þiir adamý olmak kolay deðil; zorun zorudur. Þiir kiþisi olmak, sýradan kiþiliðin, hatta yazýný anlayan, öteki yazýn türlerinde beceri gösteren kiþiliðin, çok üstünde bir uðraþtýr. Yerleþmiþ anlayýþlara göre söylersek, olanla yetinmeyen, muhalif bakýþlý ve düþçü adamýn iþidir, þiir kiþiliði. Düþlerimize kanat takan, içimize yumaklanmýþ özgürlük susamýþlýðýna bir tas suyu sunan, -halkýn ‘yiðidin iyisi delibozuk olur’ dediði anlamda- delibozuk dediklerimden çýkar þair: Geleneðin katýlýðýný parçalar, aklýn yerleþmiþ çizgisini aþar; kendilerini, akla ve geleneðin tutucu yanýna tutsak etmeden, yeni akla yolak açarlar…

Her insanýn yapýp ettiði; yazýlsýn yazýlmasýn sözdür: Sözüne bakar, insanýný hem de ta derinliklerinden- tanýrsýnýz. Bir þairin kiþiliðini; þiirlerinden, þiir yolundaki uðraþýndan, tutumundan, þiir serüveninin nirengilerinden çýkarabilirsiniz.

Ýlk baþta þiirin anasýdýr þair

Bazý ünlenmiþ yazar ve þairler internetteki edebiyata “ikinci sýnýf edebiyat” iþlemi yapýyor ve burun kývýrýyor. Deðerlendirmelerde ciddiye almýyor.Anlamsýz yaklaþýmlar ve eleþtiriler bunlar.
Birileri de, þiir, öykü, roman piyasasýna giriþ çýkýþlarý denetlemek istiyor sanki.
- Ne o öyle destursuz internette yazý, þiir yayýmlamak filan; düzeyi düþürüyorsunuz!
- Demokrasi var! Sen de yayýmla, pullarýn dökülmez!..
Bir unvan çýkarýldý þimdilerde ‘internet þairi’ diye örneðin.
Ýnternet þairi olmakla nitelendirilmemek için sitelere þiir göndermeyenler var artýk.
Eskiden olduðu kadar göndermeyenler…
Sanki þiiri dergilerde yayýmlanýrsa “Mallarmé” kabul edecekler.
Sen yaz; doðru bildiðin yolda yürü, kim ne derse desin.
Ortalama bin kiþi þiir yazýyor bu ülkede.
Piyasadaki þair, yazarlara kalsa kimseye yazý, þiir yazdýrmaz onlar. Hep kendileri yazmak ister. Azgeliþmiþlik, anti-demokratiklik; artýk ne derseniz deyin.

Geçmiþ dönemlere baktýðýmýz zaman, þairlerin gerçek þairler olduðunu görüyorsunuz. Zamanýmýzda þiire biraz haksýzlýk edildiðini düþünüyorum. Þiir’e üvey evlat muamelesi yapýlýyor. Bu sanatýn her dalýnda var galiba. Herkes þiir yazdýðýný zannedebilir ama, eski þairler çok büyük þairlerdi, þiire estetik olarak bir þeyler katan, þiiri yücelten, sevdiren, okutan þairlerdi. Biz hala o þiirleri beðeniyle okuyoruz, bir aþk mektubunda, gurbet mektubunda kullanýyoruz. Yeni dönemde eski kuþak þairlerimiz gibi yüreklerimizi titretebilen bir þair daha ortaya çýkmadý. Çok güzel yazýyor diyebileceðimiz bir þair ismi verebilmek gerçekten çok güç.

Ülkemizde þiir her zamanki gibi gayet ‘trendy’. Gençlerin çoðu þiir yazýyor. Radyo programlarýnda ya da gençlik dergilerinde yerli yersiz þiirlerle karþýlaþýyoruz. Benim elektronik posta kutum da, genç okuyucularýn gönderdiði þiirlerle dolup taþýyor.

Demek ki her üç Türk vatandaþýndan dördü þair hâlâ. Bunun nedenleri konusunda usta þairler farklý görüþler ileri sürüyor. Attilâ Ýlhan’a göre ülkemizde herkes þiir yazýyor çünkü þiiri çok seven bir milletiz biz. Oysa Ýlhan Berk tam tersini söylüyor. Ona göre her önüne gelenin þiir yazmasýnýn nedeni, kimsenin þiire saygý duymamasý.

”’ Dünyada " kültürel anlamda " top-yekün siir yazabilen Türk Milletinden baska bir millet yok! Öyle cok materyale sahibiz ki gerek karikatürislerimiz gerekse romancilarimiz vb..her zaman yapabilecegi – yazabilecegi konulari aninda bulabilme sansina sahipler. Ne yazik ki yazdigimiz yazi, siir vs..okumuyoruz. Oysa; Türk edebiyati, diger Dünya Edebiyatlari güzellik ( duygu acisindan ) birinci sirada gelmektedir! Dünya ülkeleri arasinda bir cok ülkelerde Edebiyat insani yetismiyor! Biz Türkler bir bakima anadan dogma Edebiyatciyiz lakin Türk edebiyati kisir bir döngü icerisinde aksak-topal güzel ve zengin dönemini yasayamiyor gibi! ”’

Mikrofonu görünce dayanamayacaðým. Benim için söylediðiniz bu güzel cümleler için çok teþekkür ediyorum. Biz, böyle yetiþtik ve Ankaralý olmanýn sonucu bu bence. Ankaralý derken Ýstanbul’daki televizyon ve gazeteler dýþýndaki tüm Anadolu’yu kastediyorum. Bizim için saygý çok önemli bir þeydir.

ben öðrencilerime, son dönemde her þey birbirine karýþtý, þiirin ne olduðu, þarkýnýn ne olduðu belli deðil diyorum. Herkes þair, herkes þiir yazýyor, herkes yazar. Çetin Altan’ýn güzel bir deyimi var: “Bir insanýn yazar ya da þair olduðunu anlamak için üstünden bir 50 yýl geçmesi lazým. Eðer hala okunuyorsanýz o zaman önemli bir adamsýnýz”. Biz sadece gündemi tespit etmekle mükellefiz, ileride inþallah okunuruz. Þu günlerde televizyonlarda bir adet var arkadaþlar. Medyada herkes þair demiþtim ya, etkileyici bir ses tonuyla okuduðun her þey þiir oluyor. Ben þimdi þu elimdeki gazeteyi bu ses tonumla okusam þiir gibi olur! Ses tonu bir avantaj yaþamda ama böyle de olmaz ki!

binlerce boþ þiirin var olmasý yerine,þair diyebileceðimiz kiþilerin katkýda bulunmasý daha mantýklý olurdu. Tamam,sanat diyoruz ama,ilkokul çocuklarýnýn 23 nisanlarýndan tutun,ýþýðý gören herkes þiir yazýyor.Okunmaya bile deðmeyen þiirler,sadece bir iki faksla yüceltilmemeli bence. Ýyi ile kötüyü ayýrt etmekte zorlanýyoruz artýk.

”’ kimbilir, belki de bana biraz ‘ukala herif  ne saçmalýyor’ diyebilirsiniz. kafanýzý çok þiþirmiþ olabilirim. ama  kimi gerçekleri þair olarak sadece edebiyat dünyasýndan izlersek göremedigimiz ya da okumaya tenezzül etmedigimiz  farklý portallerdeki okurlarýn/yorumcularýn þairler ve þiir hakkýnda ne düþündüklerini de görmezden gelmenin önyargýlý bir yaklaþým olacagýný düþündüm, ve sanal alemin kanatlarýnda kýsa bir sörf yaparak  inceledigim farklý duygu ve düþünceleri aktarayým istedim.

virtuel alemin kreaktiv þiir yaratýcýlarýnýn yazdýðý þiirlerini okumadýðýndan bahsetmiyorum! ”’

Affola!

Kaynaklar:

gokekin.com

itusozluk.com

hayatadahiliz.biz

cemaat.com

tabut.net

forum.mevsimsiz.net

milligazete.com.tr

tempodergisi.com.tr

byegm.gov.tr

forum.antoloji.com

patolojiksairler.tr.gg

Araþtýrma: Yakup ÝCÝK

Siir Roman Hikaye Masal Yaziyoruz ama Okumuyoruz!

Siir Roman Hikaye Masal Yaziyoruz ama Okumuyoruz!
Türk  insani samimi, duyarli, düsündes muhtesem ve ilik duygular edinebilen toplum.  Gördüklerinden tezcecik ektilenebilen ve kendinin / kendinden olmadigi olumlu / olumsuz olaylara ictenlikle sahip cikan bir millet dünya milletleri arasinda sanirim cok nadir!
Mesela; cevresinde olan ve bulunan ve de icinde bulundugu olaylari siirmsi bir dile cevirme yetenegine sahip.
Dünyada " kültürel anlamda " top-yekün siir yazabilen Türk Milletinden baska bir millet yok! Öyle cok materyale sahibiz ki gerek karikatürislerimiz gerekse romancilarimiz vb..her zaman yapabilecegi - yazabilecegi konulari aninda bulabilme sansina sahipler. Ne yazik ki yazdigimiz yazi, siir vs..okumuyoruz. Oysa; Türk edebiyati, diger Dünya Edebiyatlari güzellik ( duygu acisindan ) birinci sirada gelmektedir!
Dünya ülkeleri arasinda bir cok ülkelerde Edebiyat insani yetismiyor! Biz Türkler bir bakima anadan dogma Edebiyatciyiz lakin Türk edebiyati kisir bir döngü icerisinde aksak-topal güzel ve zengin dönemini yasayamiyor gibi!
Gecmiste Türk Edebiyatinin doruga cikmasina sebep olan vatansever, duyarli,düsündes ve saygin sairlerlerimizin / sairlerimizin siirleri ile yayinevleri ekmek yemekteler hala. Bir bakima bu " nakarat " halinden siyrilmak ve yeni yetisen iyi siirler, romanlar vs..yazabilen sairler - yazarlar nedense nasibini alamamaktadirlar. Yayinevleri ve diger ilgili Kurumlar Türk Edebiyatinin zirvelerden dünyaya esin salan dönemlerine geri dönmesine yardimci olabilecek duyarli kurumlar olmalarini sürdürmeleri gerekir. Bana benim yazdigim siiri okutmalari gerekir! Yeni sairler okunmak icin ve Türk Siiri,ni yücelmek icin sabirla beklemekteler...

(1) Bölüm

Yakup icik

♥ Önsöz-Sonsöz ♥

Yüzyillardir yazildi siirler,kalemlerin ucu bitmedi.
Duygular sayfalardan tasti,gözler irmak oldu akti,satir satir gam-keder-elem demlendi misralarda.
Sonra dizildi bir bir ask-sevgi-sefa ve mutluluk ama yinede dolduramadik gönlümüzdeki boslugu...

...Kimi zaman bir arkadas icin yazdik,kimi zaman bir güzel kiz icin ama yinede sevgidir dedik yazilanlar.
Biz gözüyasli yasadik sevgileri.
Mutluluklari cefaya gömüp,yalandan yasadik sefalari, ' kimseler mutlu oldugumuzu bilmedi.
Mutsuzlugumuzu umursamadi.
'Bizde kiyidan köseden aciyla karisik tatli yasamin ucundan tutup, yasiyor gibi yapip,sevmeyenleri sevip,sevilenlerle sevgileri yasadik...

"""arkadaslarim gerek dostlarim,
bana bunca yil hep sinir verdiler!
ama ben onlara,
icimden kosarak gelen neseyi verebildim."""

...Bir insanoglu,acisiyla-tatlisiyla sinir dolu bunca günleri sirf arkadas ve dostlarimiz icin sirtimizda tasiyoruz.
Cünkü bizlerin bir anlik mutlulugu ve nesesi,bizim icin aci günlerimizde bile en neseli,tatli günlerimiz oldugunu bilmesek bile mutlulugu ve neseyi birbirimize borcluyuz.
Cünkü;
diyemeyizki hic sevmedim,mutlulugu ve neseyi bulmadim...

....Yakup icik / almanya

Uzaktakiler!

Zaman icinde gurbet insani baskalastiriyor. Ham duygular özlem cenderesi icinde amansizca presleniyor. Maddi varlik sosyal yasami güzel ve anlamli kilsa da, bu varligin tek erisemiyecegi icten ice yigilmis özlemi, hasret gücüyle dindiremiyor...

Bazen uyanmak sevince dönüsse de pembe safaklari, beyin baska, kalp baska duygularla. Kizil aksamlarin görselligine ihtisamli gecelerin mor rengi eslik etse de, sevdiklerinin özlemleri beyinlerde ur gibi! Ulu orta keder yankilanir varliginin bir boslugunun bir yerlerinde. Vakitsiz günlerin imdadi olur ve moral verir sicim sicim gözyaslari kimi zaman...

Anne, Baba, Amca, Hala, Teyze, Dayi Akrabalar ve yakin akranlar bir cok es dost ve tanidiklar gecmisten dizilir filim seridine gözbebeklerindeki görüntüden önüne. iste o an gamli, ve kederden de öte duygular icinde sirilsiklam hüzün ruhunun derinliklerinde.
Simdi memlekette olmak vardi. Ansizin bir selami, icten bir gülücügü, nasilsin dostum demeyi cok özledim. Benim icin izine gitmek kederlerin bittigini müjdeleyen saatler olmustur hep. Sonra, sonra mi? ruhumun derinliklerine kadar sarilmis keder sisleri dagilinca, pembe düsler alemi gercege dönüsmüstür bu vakit.
Gurbette, hic bir sosyal eglence ya da etkinlik ruhumu tam acmamistir, es ve dostun göreceligi olmayinca. Mutluluk aile icinde güzel, lakin; tüm tutkularin dostluklarla da paylasilmasi daha da güzel. Bunun, sevinclerle anlam kazandigini gurbetin yalnizliginda yasayarak ögreniyorsun hüzünler icinde...

( 1 bölüm ) Melle/Almanya

Yakup ICIK

Altin Rengi Güz!

Altin rengi son yaprakta düstü, hüzzamsi bir ahenk yankilanirken kalplerin ta iclerinde.

Güz rengi bütün renkler, en amansiz hüzünlerini salgiladi en ince kilcal damarlardan her zerreye. Sabahin cigli vakti gümüs rengiyle gözyasi olurken yanaklardan süzüldü damlaciklar gamzelere.
_Doganin nakarat halleri insanin gamli ve kederli gönlüne MIH gibi cakilmakta, cayir ve cimenlerin sarimtirak cigliklari iclerde yankilanmakta.
Kiyasiya gecistirilen bu evrim Yaradan,in muhtesem varligini dile getirirken, biz insanogluna altindan tepsi icinde gümüsten tasla sunulan hayatin en güzel örnegiydi.
_Bazen memleketimin dogasiyla hayallere dalarken, bir selale sesi ya da bozkirlarda meltemsi kokulara bürünmüs rüzgarin sesi ruhumda kopan amansiz firtinalari dindirmeye yetiyor.
Bütün bu güzelliklerin renklerinde gülüslerini ya da agitlarini idrak edemiyor olmamiz ruhumuza cöreklenen maddeden kaynaklaniyor olmasini algilayamiyoruz.
_Cevremizde bütün asklarin sevgilerle cogalmasi, ya da huzursuzluklarin artmasi yeterince kendi icimizdeki iradeyi denetleyemiyor olmamizdan kaynaklandigi süphe götürmez bir tespit degil mi? O halde, sonbaharin hüzünlü hali bizleri romantizmin derinlikleride de götürse kederlenmemeliyiz cünkü; gülücüklerimizin daimiyeti icin mevsimler kreaktiv(yaratici)dönüsümleri bosuna degil.
_Bir cok sair siirlerinde Nisan,i islemistir, Eylül,ü islemistir sitemli de olsa bütün aylarin ya da mevsimlerin Türk Edebiyatinda sarsilmaz yerleri var. Bir cok sarkilarda, romanlarda, siirlerde, filimlerde Güz(Sonbahar) ayricalikla islenmistir.
Kimi sonbahari anlatan yazilarda karamsarliklar da " sonbahar depresyona sebep oluyor" gibi islense uzmanlari dinleyim(okuyup) mevsimlere göre yasantimizi hazirlamaliyiz, mevsimlerin degisiklikleri insan metabilizmasinda olusan degisiklikleri de beraberinde getirdigi belli, bunun bilinciyle hareket etmek olusabilecek hastaliklari önleyecektir. Ilkbahar ve yaz nasil ruhunu dinlendiriyorsa, sonbahar ve kis aylari da öyle olmali, mevsimlerin kendi dönemlerinde olusan degisimlerinin güzelliklerini, bir cok dört mevsimi yasayamayan toplumlarin varligini da gözönüne alirsak yasiyor oldugumuz güzelliklerin varkinda olup hayati daha olumlu kilabiliriz. Mesela; siir okuyun, roman, dergi, gazete vs..cünkü bir cok SIKINTILARIN altinda madde yatsa da bu SIKINTILARI bilgi edinimi ile yok etmek mümkündür. Bir cok insan kimi zorluklari acisiyla tatlisiyla birbirimiz icin sirtimizda tasidigimizi bilmeliyiz, paylasmanin diger adidir " mutluluk "

Yakup Icik

Ayriligin (Arefe) Sonrasi!

kizil bir aksamin mor geceler olmayacagini ve mor geceler rengini pembe safaklara aksetmeyecegini bu askin nihayetine gemlemisti.

her yer bos ve los.

koyumavi karanliklar renginde aydinlanmayacak artik.

alabildigine zifirikaranlik.

sirrus bulutlari kadar zarif duran keyif ruhda artik kati mat bir halde!

hic bir seysiz anlasilabilen ask, anlasilmamazlikta karar kildi!

iki seven yürek ayrildi.

paramparca duygular, kendi yolunu bulmaya yönlenmis gelecege dogru ilerlerken, gecmis daima yanibasinda inceden inceye bir sizi aksediyor seven yürege, kimi zaman kendi kendine ayiliyor, kimi zaman da bir korna sesi ile ama, hep baygin halde bir beden tasiyordu artik.

her sey eskisi gibi degildi.

günler  bütün yasanmisliklari yirtarak-parcalayarak en güzel anilari hice sayarak dolu-dizgin hizla geciyordu.

daginik bir psikolojik bedenle ne kadar dayanilirdi ki unutmaya?

unutmak caremiydi?

verilen sözler geldikce akla, unutulmayacak bir askin varliginda iki seven kalp ayriliga karar kilmisti istemeyerek te olsa.

hayatin nakarat halleriydi bu degisim.

felegin amansiz kollarinda her sey "güllük gülüstanlik" düsüncesi, bu askin varliginda dile getirilmeliydi ve ona göre birlikteliklerin daimiyeti tartisilip göz önünde tutulmaliydi.

gec kalinmis bir ayriligi sorgulamak ya da yargilamak ne fayda getirebilir?

her askin tezgahinda daima cilenin dokunuyor olasiligini seven ve sevilen bilinc altina yerlestirilmeli.

her seyin bir gün gec olacaginin farkindaliginda karamsar duygular hakimiyetini ele alirken, geriye dönüs zor kilinir düsüncelerde.

yalnizliga mihlanan bir yüregi teselli etmek güc.

artik, umutsuz bakislarin düsüncelerinde olusacak tedirginliklere dur demek zor teselli adina, bu tedirginliklerden kaynaklanan kendine güven kayibi ve bu yüzden ihtimatsizliklarin basgöstermesi ile süphelerle basbasa kalmis bir seven yüregin ayrilik girdabinda kendini yiyip bitirmemesi elde degil cevresi ya da arkadasi/arkadaslari tarafindan motive edilmezse.

ruhen karanliklarda yasamak nasil isik göstermezse, bu karanligi metanetle yirtmali ve merhaba ile elveda arasinda olan bütün güzellikleri yeniden yakalama sansina ermeli. 

herkes mutlulugun kapisindan girdigini, acilarinsa ciktigi kapisinda anlar...

(bölüm 1)